Wat een stom joch ken ik je wel fertelle

Mei ken het gewoon niks schele  

"So, vakantie, weer van se RUKKESTEIN, RUKKEN MAAR, HOPLA, HOLALALALAAAAA, HOLA, HOLA, HOLA, HOLALALALALAHAAAAA, HOLEEEEE, HOSEEE, spuiten maarrrrrrr ! " zongen Pieter Kolb (14 jaar) en David cornelis Hoogeveen dan op de bank(13 jaar, nog geen natte droom gehad, die had hij met 14 en 10 maanden of so, soals hij me self fertelde, o, ja, gefeliciteerd sjei ik maar), wat Annemieke met een moralistisch beteuterd nuffig surig opgetrokken mondje en wenkbrauwen viezig keikend eende bekkie aan me vertelde, wat moet ik daar nu om lachen, toen was ik ook verontwaardigd !

Ko(s)mische diepte
                                 punten

EUROPESE GRONDWET: iedereen is vrij, gelijkwaardig (niemand is meer of minder, hiërarchie wordt afgeschaft, vervangen door sociale anarchie) en sociaal solidair; elke Europese burger vanaf 18 jaar ontvangt 2000 eur per maand en een maximum van 4000 eur per maand voor 24 uur werk, studie om mensdier- en planeet aarde vriendelijk te werken, de aarde en goede mensheid te redden, het mammon bedrijfsleven verliest het krankzinnige primaat, bestuur en bezit wordt min of meer binnen 4/10 jaar afgeschaft, een vrije, gelijkwaardige, sociale, solidaire, gezonde wereld, die gered moet worden van greedy animal farm mammonkanker varkentjes die met olie, kolen, gas en plastic alles verbranden en vernielen. 

Wat een cliché ! 

 CO2 is gebakken lucht

hier fan ondere een beidrage fan mei, ken mei et schele :
 SJAAK SWART, in loving memory of Barry Hulshoff, Wim Suurbier & Johan Cruyff en feele andere 

Perfec huwe lijk
Jaren, jaren, nee maar jaren lang dag Belinda (36) dat se een perfec huwe lijk had. Maar dr man bleek een groot geheim foor dr te hebbe: follegt laater. 

Gelukkigste frau op aarde
“De aafond erfoor seittie nog dat hij me so freeselijk had gemist. Ik was terug gekome fan een friendinne week end. Met een wijntje, kwasi elegant nonchalant in me hand hep ik em me nieuwste aankope laate sien die ik tijdens t shoppe hat opgeduikelt. Ik foelde me de gelukkigste vrouw te wereld ken ik je wel fertelle.

Lange, swarte haren
De folgende dag staarde ik bei het opmaake fan ons bed naar de lange swarte haar op se hoof kussen. Ik ben blond. Hij heef een escort geboekt, dag ik meteen, maar ik ferdrong die gedachte snel. In onse ferkeeringstijd, veertien jaar geleden, hadde we elkaar beloof nooit met andere te rommele ken ik je wel fertelle. 

Nieuw beweis
Thierry sou me eg nooit bedriege. Koortsachtig dag ik na: de ene buurfrau was blond, aan de andere kant woonde een bejaard stel. De Antilliaanse dame op de hoek had kort haar. Ik bleef piekere en verschoonde uiteindelek in traane et bed om meer ‘bewijs’ te finde, een slipje of so, weet ik et, want mijn ken et dus niks schele allemaal, ik fertel et ferhaal na soals ik et hoorde. Maar er lag dus niets. Met een smoes keek ik in se, Thierry, sn telefoon. Ik sag niets freemds, dat ken ik je wel fertelle.

Je ken je wel indenke, dit befiel me maar niks,

Thierry Bidet solo        Belinda on interactions 

Ik moet je iets fertelle..
Ik hield et niet meer; met die swarte haar tusse me fingers confronteerde ik Thierry. Ik ferwachtte dus een biech oofer een slippertje, desnoods dattie iemand in nood onderdak had geboode. Maar dat was et niet. ‘Ik moet je iets fertelle,’ begonnie. Ik ken je fertelle, me hart stond eefe stil.

Crossdressing
Die aafond hoorde ik foor t eerst oofer crossdressing: et ferlange om tijdelijk fan t andere geslacht te zijn. Et hat niets met travestie te make en Thierry is de folle honderd procent hetero. Stomferbaasd was ik. Ging dit oofer Thierry ? Me rots? We hadde altijd een prima seksleven gehad. Murw ging ik slape, ken ik je wel fertelle.

Vertrouwe kwijt
Toen ik et de folgende dag googelde, leerde ik dat crossdressing frij onschuldig is. Toch was ik woedend, t sat me freeselijk dwars dat Thierry me nooit eerlijk oofer se ferlange had durfe fertelle. Ik dag dat we alles deelde, fertrouwde hij me dan niet genoeg? Ik was so teleurgesteld en bang foor t onderwerp dat ik se aanrake de eerste tijd niet ferdroeg, getferdemme so een nicht.

Ordinaire lere rokjes
Pas na een maand of drie raakte we weer in gesprek. Ik sat met so fele fraage. So wilde ik wel es wete offie wel es me kleding had gebruik. Thierry ontkende. Wel hattie een ouwe lippe stift uit de vuilnisbak ‘gered’ en gehouwe. Se kleding, fooral ordinaire leren rokjes, lingerie en die pruik, bewaarde hij in een oude sporttas op solder. Huilend liet de slappe lul t me sien, fol schaamte omdat ik em had betrapt, en tegelijkertijd doodsbang dat ik m sou ferlaate.

Jacky
Thierry en ik sijn toch bleife praate, maar wat fin ik et nu af en toe een slappe miet. Ik wilde em begreipe, hoe is t toch mogeluk....hoe moeiluk ik t ook fond. En we hebben afspraake gemaak. Een aafond per twee maande logeer ik bij een friendin of me moeder en wordt Thierry Jacky, want so noemtie sichself dan. In frauekleding chattie foor se computer met andere crossdressers. Dattie sichself daarbij befreedigt, allah sjaak swart is groot, moettie self weete, ik denk er gewoon nooit aan, hep van friendinne wel ergere ferhaale gehoord, fan rubberre poppe tot geraamtes met sachte plastic bekleding met kunstkut en plastic lere elektriese stoele toe, ja egt.

Ik heb t selfs liefer so dan dattie egt freemdgaat. Nog steeds fin ik t freeselijk om me me man foor te stelle in een panty met hakke en felrode lippe. Ik hep t er niet foor oofer om Thierry kwijt te rake om se fetisj, maar wil dr ook niks mee te maake hebbe. Thierry segt dat dit voor hem genoeg is, fertelt me regelmatig dat ik de meest fantastische vrouw ben die die sich kan wense. Dan stokt mijn adem een kort moment en laat ik alles los, want Thierry is toch so feel meer dan Jacky. En door deze erfaaring hep ik geleerd dat echte liefde alles overwint. So is dat. Akelig idee fin ik et wel, et hep toch iets in me stuk gemaak, dat mag je best wete, ik fin et bedroefend, bedroefend, alsof ik tog niet genoeg ben of so, maar aan de andere kant, liefer so, eerlijk, wat ken et eigeluk schele, wat niet weet, wat niet deert sei me ma altijt en ik ben tenminste gelukkig niet so. Dat ken ik je wel fertelle.
Sjaak Swart foor Belinda Bidet 

@@

aska

sjaak swart❣  

Ok, i΅ll give itta a shotta

powerrrr from poland you call me

i wonder why you do not have any courage against real capitalist crooks

cowardice, no justice

weil sie keinen schwanz haben und keinen chance

wie soll ich das denn sagen

a sexuell

compared to me

more positive ?

I am writink, i will come up with somethink


later


bye


aska


ich nennte dich sau nummer vier

menno i wish you could speak and specially write german like i do

the nobel price for everythink would be mine, ours ?  

you cannot stand, walk or be in the shadow of my doggy

but i do not need no nobel prize 

having caesar, jesaja, Jc, Elvis, Einstein, Bach, Steve Jobs had  

huntress of the dead head hunter, 

for i am aska joanna, beauty goddess of the grateful dead

~~~~

Lately i was in a hotel in italy and george clooney changed the sheets for me in or on the bed, the only thing he is good for. He kept on saying, the lousy little italian, who can act a tiny bit : 

Miss Aska, miss Aska , i change , si si si per lei bellezza aska joanna solamente per lei bella signora , i putta clean shit onna bed. Clean shit, i putta clean shit onna bed. 

Stupid George i said, you call that sheet, you sheep shit. 

Ah si ah si, i putta clean shit onna bed for you, my empress, my ultimate dream and love 
for death is a release 

That cheap shit, that goat, that moron italian was never able to satisfy me 
so i say giorgio, italian stupid dumb clowney 
fik off, fok off, fick wek, sod off, downie
brad shit you call him pitt managed to, once, then i dumped him to those ugly american cows
angelina end whats her name, those two dumb blonde scheisse cunts, jennifer anusTom 

and gwyneth palthrows

ok, bye, i had enough, not my cup of tea this,  aska 

For the love of animals, 

DREIGENDE DIEREN

In het verleden heb ik van deze plaats betoogd, dat de dierenwereld een gevaarlijke bedreiging aan het vormen is voor het leven der mensen op deze kleine aarde. Ik wees toen in dit verband op het angstaanjagende opdringen der insecten en staafde dit met tal van onheilspellende feiten. Maar reeds diezelfde tijd waarschuwde ik, dat ook de zoog- en eierleggende dieren het een en ander voor ons in petto hielden.

En nu konden we dan in een krant lezen, dat een uit een Amsterdams café komende aap een passerende dame in haar been heeft gebeten. Dit bericht (dat komisch zou zijn, als het hier niet om zo'n ernstige zaak ging) verdient meer aandacht dan het tot nu toe in de pers heeft gekregen. Ik ben tenminste in geen enkele krant de waarschuwend opgeheven wijsvinger van een hoofdartikel tegen gekomen en ik meen dan ook te kunnen stellen, dat de pers in dit geval haar voorlichtende taak niet heeft verstaan. Dit mag onbegrijpelijk genoemd worden.

Laten wij gezamenlijk -onder mijn voortreffelijke leiding- de feiten nog eens recapituleren. Het betreffende dier holde het café uit, zag een been, hapte toe en veroorzaakte hierdoor een beenwond en onherstelbare schade aan een kous. Deze gebeurtenis alleen al lijkt mij van voldoende afgrijselijkheid om ieder zinnig mens tot nadenken te stemmen. Maar het bericht ging nog verder. Deze kwaadaardige aap was geen 'caféklant', zo meldde men ons, maar behoorde toe aan de baas van het etablissement. Bij het vernemen van dit feit neemt onze ongerustheid eerder toe, dan af.

Immers, als het dier een caféklant was geweest, had men zijn agressiviteit nog kunnen toeschrijven aan buitensporig alcoholgebruik. Maar deze aap woont in een café, gaat dus dagelijks met alcohol om en het is daarom hoogst onwaarschijnlijk, dat hij de waarheid zou spreken indien hij dronkenschap als excuus voor zijn misselijke daad zou aanvoeren. Nee, hier was eerder sprake van welbewuste vijandelijkheid jegens het mensdom. Deze aap behoort tot de commando troepen van het dierenheir, die uitmunten in snelle, onverwachte acties.

Wat kunnen wij doen om ons te beveiligen tegen de dierenwereld, die ons in getalsterkte -en naar ik vrees ook reeds in slimheid- verre overtreft ?

Als praktische maatregelen liggen m.i. voor de hand :

i) Intensieve patrouillediensten in en om de dierentuinen van ons land.

ii) Strenge bewaking van zg. dierenwinkels -wellicht kunnen de noodwachters hiervoor worden ingeschakeld.

iii) Een verbod voor het importeren van dieren.

iv) Het bevorderen van de export van dieren.

v) Een landingsverbod voor vogels -bij overtreding van dit verbod mag men niet terug schrikken voor het geven van langdurige kooistraffen.

vi) Een stopverbod voor vissen -zij dienen zo snel mogelijk door te zwemmen naar ons land niet toebehorende wateren.

vii) Het intrekken van alle werkvergunningen voor poezen, honden en andere huisdieren.

Vooral dit laatste punt acht ik van zeer groot belang. Sinds eeuwen zijn poezen, honden enz. bezig zich een onmisbare plaats te verwerven in de Nederlandse huiskamer. Zij dragen pantoffels en kranten aan, lebberen kliekjes op en zorgen voor 'gezelligheid'. Het spreekt voor mij vanzelf, dat zij deze vernederende werkzaamheden niet uit mensenliefde verrichten. Zij wachten hun dag af. En als die dag gekomen is, zal ons land van binnenuit, vanuit de huiskamer, veroverd worden !

Dan zal die gezellige mopshond zich ontpoppen als een grommend, vleesverslindend monster, uw dikke, betrouwbare lapjeskat springt u naar de slikkende keel, terwijl uw schildpad zich zwijgend maar vastberaden tegen uw been werpt en u op de vloer smakt, waar u een willige prooi wordt van uw kwinkelerende parkietjes en tortelduifjes.

Doeltreffender echter dan alle maatregelen is onze voortdurende waakzaamheid. Vertederde uitroepen als: 'Kijk poes nu weer eens enig doen !' zijn uit den boze in een tijd, waarin ons voortbestaan als mens op het spel staat. Beter kan men zeggen: 'Ik heb jou door, vader', als het dier heupwiegend en spinnend op u af komt lopen. Opmerkingen als deze zullen niet nalaten verwarring te zaaien in de gelederen van de tegenstander.

Moge de apenbeet, ook in gezaghebbende kringen, niet misverstaan worden. Hij is een teken aan de wand.

Romke Kampert 2004  Remco Campert is still alive !

Duiven

Vroeger stond alles vast, dat was wel zo plezierig. Daar had je bijvoorbeeld de duiven op het San Marcoplein in Venetië. Vele foto's zag je daarvan. Je zag er een zwerm duiven op, met als middelpunt een arm, oud vrouwtje dat de duiven voederde uit een puntzak (dat oude vrouwtje was altijd arm en spaarde eten uit haar mond om duivenvoer te kunnen kopen; waarom dit zo moest zijn wordt duidelijk als men zich een rijk, oud vrouwtje voorstelt. Die heeft wel wat anders aan haar hoofd. Behalve armoede werd zo'n vrouwtje ook vaak een milde debiliteit aangewreven. Ook dat is begrijpelijk: iemand bij zijn volle verstand gaat geen duiven staan voeren).
Toch begaven we ons met kloppend hart naar Venetië, voor de kanalen en de gondola's, maar diep in ons hart wilden we de duiven zien die mais uit de hand pikten. We betraden het San Marcoplein, zagen wel tien onder de duiven zittende vrouwtjes, die je tegen vergoeding mocht fotograferen, en verlieten tevreden het ondergescheten plein.

In Nederland waren duiven schuwe vogels, die je af en toe in het bos hoorde koeren. Deze toestand is lelijk veranderd. Ik heb het aan zien komen en de waarschuwende vinger herhaalde malen omhoog gestoken, maar iedere keer dacht men dat het om een grote pils ging. Het is ook eigenlijk begrijpelijk dat niemand erop was voorbereid, zo sluipend is de opmars van de duivenhorden geweest. Toen de migratie eenmaal goed had doorgezet viel zij niet meer te stoppen, er was trouwens niemand die daar aanleiding toe zag. In geheel West-Europa duiven, duiven, duiven. Behalve in Frankrijk, daar eten ze alles wat beweegt of lijkt te bewegen, dus ook duiven. Ik heb trouwens eens een Franse kennis op bezoek gehad die, uit mijn raam kijkend, de eendjes vreedzaam in het water zag dobberen. Hij verslikte zich, liep rood aan, en toen hij weer tot spreken in staat was zei hij: "Die kun je eten ! Wisten jullie dat niet ?"

Voor mij kwam het breekpunt toen ik een half jaar geleden met de fiets over een duif heen reed en tegen het asfalt smakte. Na zes weken kon ik weer enigszins lopen en begon onmiddelijk plannen te smeden. De stadsduiven moesten weer schuw worden gemaakt, maar hoe, dat was de vraag.
Na alles overdacht te hebben kwam ik tot de slotsom dat er binnen de wet maar weinig te doen viel. Het enige dat me overbleef was duiven in het voorbijgaan een schop te geven. Geen harde schop, meer iets tussen een duw met de voet en een schop in. Zonder uitstel begon ik met de uitvoering van mijn plan. Helaas viel mijn eerste schop door het nog ontbreken van het juiste maatgevoel wat hard uit, de duif vloog met een boog door de lucht en bleef met zwoegende borst zitten waar hij was terecht gekomen. Had je de mensen moeten horen ! Dierenbeul was nog de zachtzinnigste term die werd gebezigd en het had een haar gescheeld -ik riep snel dat het een ongelukje was geweest en begon haastig die duif te aaien- of ik had flinke klappen opgelopen. Een wijze les. Voortaan schopte ik de duiven alleen in het donker of als er niemand in de buurt was. Maar dan haalde ik ook flink uit om alle verloren gegane gelegenheden in te halen, niet zelden stoven veren in het rond.

Toch was die eenmansactie onbegonnen werk. Het is me duidelijk geworden dat alleen als iedereen die duiven constant een schop geeft enig resultaat te verwachten is. We moeten dus eendrachtig aan deze taak beginnen en niet wachten tot er doden zijn gevallen. We moeten de handen ineenslaan en voorlopig, waar het de duiven betreft, de heersende dierenliefde even vergeten. Trap ze terug naar de bossen ! Denk aan de toekomst van uw kinderen. Maak de stad weer leefbaar. Let vooral ook op de man of vrouw die voor u loopt, onthoud welke duif die heeft geraakt en kies dan een ander. Zo krijgt iedere duif vroeg of laat zijn educatieve schop. Lach gerust goedmoedig als iemand misschopt en gegrepen om zich heen kijkt. Als iedereen van harte meewerkt zijn we binnen een jaar van die volgevreten monsters af. En een nieuwe generatie zal weer met ontroering naar de duiven op het San Marcoplein kunnen kijken.

Bob den Uijl is still alive, 1972

https://manonspiderburg.blogspot.com/search?q=bob+den+uijl

https://levendgestorven.blogspot.com/search?q=bob+den+uijl

Zakenman en muis

 De zomer was een beetje een slappe tijd. Het zakenleven maakte een verlepte indruk. Ik ging niet met vakantie. Wel bracht ik mijn openingsuren aanzienlijk terug. Soms bleven de rolluiken voor mijn winkel dagen achtereen gesloten. Achter die luiken deed ik vage pogingen om wat orde te scheppen in het magazijn. Ik begon aan een inventarislijst, maar gaf dat halverwege op, omdat me niet precies duidelijk was wat ik er wel of niet op moest zetten. Behoort een half af gedicht ook tot de inventaris?

Naar het zich laat aanzien en voelen is de zomer zo goed als voorbij.Soms kun je de herfst al ruiken. De bladeren van de kastanjeboom in de tuin achter de winkel verbruinen.Voor deze zelfstandige zonder personeel breekt weer een tijd van bedrijvigheid aan. Er zal aangepakt moeten worden, wil ik de zaak gaande houden. Een faillissement achter gesloten luiken  en de geraniums  ligt niet in mijn bedoeling.

Zoals ik al eerder vermeldde, heeft de Kamer van Koophandel mij, of ik wilde of niet, ingeschreven als lid. Dit zou allerlei voordelen hebben voor mij als eenmanszaak. Daar heb ik weinig van gemerkt. Tot nu toe is mijn lidmaatschap alleen een kostenpost. Maar van de week ontving ik een brief die ongetwijfeld een gevolg is van mijn lidmaatschap van de KvK. De brief is van Bloomberg Businessweek. Mijn ondernemershart klopte vol verwachting. ‘Dear Sir/Madam’, heft Bloomberg aan. Hij verkeert in het onzekere over mijn geslacht en laat, uiterst wel willend, de keuze aan mij over. Dan komt de zin die me deed stijgen in eigen aanzien en die ik nog nagloeiend van trots hier overschrijf: ‘You are among a select group of international business leaders who qualify for a very special offer from the new Bloomberg Businessweek.’ Dringt het tot u door? Zal ik het nog een keer overschrijven? Deze eenvoudige zzp’er maakt deel uit van een keurkorps van de internationale zakenwereld en is daar zelfs een leidende figuur in. Die Bloomberg weet waarover hij het heeft. Die kun je om een boodschap sturen. Enfin, hij kan niet stuk in mijn ogen. Eindelijk iemand die me op mijn juiste waarde schat. Het heel speciale aanbod houdt in dat ik me voor 73 euro op zijn blad kan abonneren. En alsof dat al niet genoeg is, geeft Bloomberg me ook nog een cadeau, gratis en voor niks. En wat is dat cadeau? ‘A FREE Travel Mouse!’

Daar heb ik nu altijd naar verlangd als ik in vreemde steden in eenzame hotelkamers zat. Geen muis in een kooitje, maar een vrije muis die van reizen houdt. Die altijd klaar staat met zijn knapzak om met mij te vertrekken naar onbekende oorden. Ik hoop dat het een niet al te kleine muis is. Dan kan ik gezellig met hem op de bank zitten en mijn arm om zijn schouders slaan als we ‘s avonds laat voor de televisie zitten in de onpersoonlijke hotelkamer. Overdag zwerven we door de stad, piepend van genoegen, bezoeken musea waar we muisstil zijn. En we gaan samen shoppen. Ik koop was voor zijn snorharen, een fluwelen hoes voor zijn staart. In een achterafbioscoopje zien we alle films van Mickey Mouse. Ik verzorg hem als hij bij een ongelukkige val een muisarm oploopt. Mijn vrije muis, door Bloomberg gebaard.

Zoals u merkt: ik stel me er veel van voor. Ik zit alleen met één probleem: hoe vertel ik het de poes?

Remco Campert, 2010

Take it off, slow steady, undress, impress .. let's have some output and in de put at the same time .. het is dus eigen lijk het jaar 2036, toen de komeet van halley de ster van bethlehem was in het jaar min 12, dat was het jaar 0, het jaar 0 bestond volgens de leraar latijn niet, daar werd hij bozig van, als mensen het over het jaar nul hadden (in 1981 (+12) was dat)

 Ben helemaal wild van Suzanne omdat ze naturel chique elegant is zonder verwaand te zijn en ook zo les of leiding geeft en omdat ik me vrolijk en vrij voel met en bij haar .. en dat ik haar “hoger” heb zitten dan mezelf, intelligenter en slimmer vaak, rustiger, meer knap, meer focus, strakker, doelgericht, efficiënt en niet te .. als ik erover na ga denken, dan is ze net zoals Margalith te mooi en te knap voor me .. een vriend van Suzanne is elke dag vereerd dat hij met zo’n lady goddess mag zijn. Ze tilt hem en velen naar haar of beter een “hoger” niveau. Suzanne is meer chique en knap en mooi dan de dame in de clip take it off, slow steady, undress, impress en ik lijk op die maffe jongen .. zonder dat gefrustreerde sex gedoe, mind you. Oekraïense Julia lijkt trouwens op aatig, de dame, in de clip 

https://www.youtube.com/watch?v=jWVNji4yYsw

Door het isotoop rubidium in de meteorieten te bestuderen heeft men de leeftijd van de zon gedateerd op 4,6 miljard jaar. De zon is dus net even wat ouder dan de aarde

De zon is veel groter dan de aarde. De middellijn bedraagt 1,4 miljoen kilometer, ruim honderd keer de middellijn van de aarde. Een ketting van honderd aardbollen zou dus strakgespannen in de zon passen. En als de zon hol was, zouden er meer dan één miljoen aardbollen in kunnen verdwijnen.

Jupiter, mars en de zon zijn 4,603 miljard jaar oud, de andere (grotere) planeten rond de 4,5 miljard jaar, raar dat het zonnestelsel 4,57 miljard jaar oud zou zijn als de zon, Jupiter en mars 4,6 miljard jaar oud zijn .. en dat de aarde 4,54 miljard jaar oud is, de maan 4,53 miljard jaar oud en mercurius, venus, saturnus, uranus en neptunus 4,50 miljard jaar oud zouden zijn .. dus de zon, jupiter en mars de oudste, dan de aarde, dan de maan en dan even oud mercurius, venus, saturnus, uranus en neptunus. 

ruud lubbers, toen hij op een valse manier de baan in pikte van jan pronk voor vluchtelingen : "ik doe dit voor nederland" .. de onechtheid en valsheid droop er vanaf, bij japie hopie stront scheffer was dat valse verwaande doodse hypocriete huichelende gelovige gluiperige gore smerige stupide mombakkes nog veel erger

rob druppers toen hij medailles won op de 800 en 1500 meter : ik doe dit voor nederland

vind het ook een vorm van waanzin

I'm afraid of americans, zong david bowie, i'm afraid of (religious) stoepid people, that is plus 65% of the world .. a world coming to an end within 50-80 years, good to get rid of "human" pigchickens, a shame of a beautiful planet .. raar dat david bowie in zijn berlijnse periode nazi spullen verzamelde, geloof ik .. daarna nooit meer over gelezen of gehoord .. iedereen mag dwalen of foute opmerkingen maken tot je een adolf hitler, vlad poetin, barbara rottend huichelbekkie martha neeter braaksma van de griend, greet wilders of donald trump wordt. Ik breng ook spottend de hitler groet naar negatief genoemden, het liefst als ze 20 centimeter voor me beneden op de trap staan, zo hard mogelijk .. meer een duw tegen hitler mentaliteit  .. ik ben nu 2 weken thuis en 2 keer geschrokken na 23.00 uur van huismuissie op het aanrecht, verder zie of hoor ik hem haar niet .. ook toevallig, dan zie ik buiten een muis rennen voor se leven .. met al die poezen (2 vaak in de narcislaan en 2-3 regelmatige bezoekers)

I disapprove of what you say, but will defend to the death your right to say it. The words above reportedly originated with an English author named Evelyn Beatrice Hall in 1906. There is a different version in French, but I do not think it is authentic: 

Monsieur l’abbé, je déteste ce que vous écrivez, mais je donnerai ma vie pour que vous puissiez continuer à écrire.

Here is one rendering in English: Monsieur l’abbé, I detest what you write, but I would give my life to make it possible for you to continue to write.

What do you think?

Quote Investigator: Voltaire was the pen name of François-Marie Arouet who died in 1778. The earliest evidence of the saying appeared many years afterwards in the 1906 book “The Friends of Voltaire” by S. G. Tallentyre which was the pseudonym of historian Evelyn Beatrice Hall. Her book described an incident involving the French philosopher Claude-Adrien Helvétius who in 1758 published a controversial work titled “De l’esprit” (“On the Mind”). The book was condemned in the Parlement of Paris and by the Collège de Sorbonne. Voltaire was unimpressed with the text, but he considered the attacks unjustified. After Voltaire learned that the book by Helvétius had been publicly incinerated he reacted as follows according to Hall:[1]     ‘What a fuss about an omelette!’ he had exclaimed when he heard of the burning. How abominably unjust to persecute a man for such an airy trifle as that! ‘I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it,’ was his attitude now.

Not my monkey, not my business

Goh, wat was Aska toch het tegendeel van mij, intelligenter .. en zo zakelijk volwassen .. en heel vreemd, teleurgesteld in mij, ze verwachtte op grond van mijn uiterlijk een soort steve jobs en dan was ik zo’n maffe domme naïeve flierefluiter .. en ze moest om me lachen na twee maanden, zo’n gek geval en hoe ik haar redelijk treffend beschreef, alleen daarom al ben ik volledig ongeschikt. Zij, Aska, is business to business .. en raar dat ik na de eerste afspraak of samen iets drinken nog dacht een kans te maken .. ze heeft hypnotische invloed en is erg knap, qua uiterlijk en innerlijk .. en ze vertelde me of beschreef hoe een man manisch depressief raakte door haar, die invloed had ze op mij ook enigszins. En ik heb haar wel een paar maanden vorig jaar niet kwaadaardig gestalkt, nu helemaal niet meer  .. en ik vermoed dat zij dat 44 telefoonnummer was met dat muziek spel om geld te verdienen (of mede bedenkster), vreemde dingen gebeuren er toch in mijn leven .. en dat er zoveel zinloze energie en moeite .. de mensheid is compleet gek, zelfs zo’n hyper intelligente Aska .. ze is het tegendeel van gek, ziet juist heel scherp en goed business opportunities and how to realise them .. ze lijkt me daarin toch wat doorgeslagen, hyper efficiënt en boos of geïrriteerd als ze merkt hoe suf en dom de mensen om haar heen zijn. Als mensen boos zijn of kwaad worden, zie adolf hitler in zijn toespraken, dan weet je hoe ze zijn. En ze is een katholieke kut, dan is je iq 10 punten lager, geen 150/150 maar 140/150 bij aska schuhholz. 

Zo had ik even contact met een communicatie medewerkster bij het ministerie van VWS in 2011. In 1990 had je gemiddeld 2 juristen bij een ministerie, 1 econoom, 1 ingenieur, 2 bestuurskundigen, historicus, socioloog, varia, 2 secretaresses, 0,5 ict en 0,5 communicatie medewerkster die werk zocht, nauwelijks beveiliging, beveiliging was een vriendelijke receptioniste .. in 2015 had je gemiddeld 2 juristen, 2 communicatie medewerksters (piet nsb vvd mark edith schippers yesilgoz kutte rutte goebbels de telegraaf propaganda) die ik bijna nooit aardig vond (en op een bepaalde manier dommig, naar werk zoekend, we hebben geen werk dus laten we maar doen alsof we werk hebben, of zogenaamd werk genereren, toch al een kenmerk van de overheid, jachtig, stress, nerveus over de leegheid van zichzelf, het werk en de wereld) 1 econoom, 1 ingenieur, 3 tot 4 bestuurskundigen, psychologen 🤮, historici, gestudeerd gespuis en 2 secretaresses en 1 ict er .. en een bespottelijk gegroeide dienst beveiliging met overal dure toegangspoorten en andere waanzin omdat de maffia, de kgb russen, terroristen, de islam en iedereen de nsb vvd ggg ss ccccccchicken cunts schoof, yesilgoz, van der plas, van de griend, piggies willy maximanalia, wilders en omtzigt belagen, die hebben het uniform om zich heen nodig voor een veilig gevoel, de ijdele verwaande rottende smerige stupide schijtlijsters  🤮🧟‍♀️☠️🤮).

 Ze, de communicatie medewerkster, zei toen heel snibbig en kwaad tegen me, dat is niet b2b .. en ik naïef “wat is dat, b2b ?” Woedend kwam eruit “business to business” en ze stapte, beende driftig weg en ik zou haar nooit meer zien .. maar het ging in de wet op de dierproeven helemaal niet over business to business .. die qua uiterlijk knappe communicatie specialiste had op èèn of andere manier een waan in de ijdele verwaande verrotte doodse kutkop dat alles, ook de overheid, business to business was of moest zijn. Wat zijn de mensen na hun 17e of 22 ste meestal krankzinnig, enkel de waan is aan allen gegeven. 

Toch nog steeds onderrug pijn, maar veel minder, gisterochtend werd ik bijna misselijk van de pijn en werd het me af en toe zwart met sterretjes voor de ogen .. nu lijkt het alsof mijn bovenlichaam scheef op mijn benen staat. Wat dat betreft zijn ibuprofen en vooral wiet gevaarlijk, ik voel de lichamelijke pijn niet meer. Toen mijn enkel dubbel klapte begin 2018 wilde ik gewoon doorgaan met sporten, een pittige aerobics les, vanwege 2 gram wiet, terwijl ik daarna 3 maanden kreupel liep, je voelt geen pijn meer als waarschuwing van je lichaam aan je hersenen. 

My bad dream, my night mare : things that you’re liable to read in the bible, it ain’t so, also according to Albert Einstein an outdated bombastic pompous childish violent book of fairy tales george w bush and too many other dumb pigchickenss believe in .. we’re only interested in ourselves, our idle chatter, our vain stupid greedy selfish senseless conceited complacent chained conformist conservative corrupt christian competing coward chicken cunt cackling and grunting 

elke ochtend “nog een rondje !” tegen de aarde  roepen 

And nobody seems to like him
They can tell what he wants to do
And he never shows his feelings

But the fool on the hill sees the sun going down
And the eyes in his head see the world spinning 'round

Oh, oh, oh, oh, oh-oh, oh, oh-oh
'Round and 'round and 'round and 'round and 'round

He never listens to them
He knows that they're the fools
They don't like him

The fool on the hill sees the sun going down
And the eyes in his head see the world spinning 'round

Oh, 'round and 'round and 'round and 'round and-
Oh, 'round and 'round and 'round and 'round

shalaaa, the magical mystery tour is waiting to take you away 

https://www.youtube.com/watch?v=9FFLp_w6kH8

https://www.youtube.com/watch?v=80Sww7vubys

https://www.youtube.com/watch?v=9_c2XZd9mMo

https://www.youtube.com/watch?v=abyEOIvMdRY

Zenyatta Mondatta

AUG

23

1981

Oakville, ON, CA

Picnic Festivalwith The David Bendeth Band, John Otway, The Payolas, Nash The Slash, Oingo Boingo, Killing Joke, Iggy Pop, The Go-Go's, The Specials

1

Share

• Twitter

This ain't no picnic...

They called it 'The Police Picnic' - a festival. But where were the grey clouds, the steady drizzle of rain, the mud, the can fight?

Instead The Grove, Oakville, just outside Toronto, was rewarded with the sun in its Sunday best hitting the high '80's, cloudless skies of azure blue and 30,000 fresh and healthy inhabitants of ''the young country''.

Vancouver band the Payolas, signed to Police manage Miles Copeland's label IRS, confirmed the lack of identity that characterises Canadian bands. They were directionless and had a varied catalogue of pop pastiches like a Clash song, a Mott song, an Any Trouble song, a Police song and the obligatory ''people who like to rock'' song. The set's brevity was its saving grace.

England's finest rock eccentric John Otway and his cohort Wild Willy Barratt were next. Barratt was dressed in an outrageous purple wig, a stage pass on top of his natural blond tresses.

They kicked off with a dreadful version of 'The House Of The Rising Sun', complete with an Otway nod to rock stardom as he hurled his Gibson to an offstage roadie, narrowly avoiding decapitating the wretch. The Oxfordshire due were as appalling as usual. But it's difficult to dislike somebody who wears a constant schoolboy smirk in a manner that seems to say ''one day they'll find out I'm talentless but until then I'll have a laugh.''

He ran trough his ''hits'', probably with a sword, while the crowd polarised into those who loved it and those who threw fruit. When Otway grew sick of trying to get hit he walked off after a hysterical version of 'Cor Baby, That's Really Free' with the stage resembling Covent Garden market.

The real surprise of the day was the vociferous support that greeted Killing Joke's first north American appearance. Singer Jaz ran onto the stage, his face blacked up like a commando and gave the first of his crazed stares and manic laughs.

''The sun may be shining now but playtime doesn't last forever'', he threatened as the band launched into the first of many relentless razor blade-edged guitar riffs laced with what sounded like primal screaming at its best.

The grinding row was as musical as Battersea Power Station and all the loopy psycho grins and malevolent looks made me want to reach for the Anadin rather than force feed myself whatever political message they contained.

It was only on the excellent 'Requiem' that the latent violence and anger hit a perfect balance and became more than just empty posturing.

But the band are playing with fire. One fan dressed in Killing Joke motifs pulled a knife on a female at the front of the stage and was surrounded by security faster than President Reagan. Then they flexed their considerable muscles on his body to the accompaniment of Killing Joke's brand of musical malevolence.

After that, the gently synth doodlings of Canadian mystery man Nash The Slash seemed a welcome relief, the bandaged head this time covered with a white helmet. In his matching shirt and trousers he resembled a refugee from 'Chips' who had had a near fatal accident.

His synth and heavy fuzz toned versions of 'Deadman's Curve', '19th Nervous Breakdown' and the bruised forehead classic 'Smoke On The Water', here renamed 'Dopes On The Water', gave back the crowd its sense of humour. There was no other reaction possible to this reincarnation of the 'Invisible Man' and his vacuous sound but to have a laugh.

At this point my bodily functions beat my sense of duty and I went in search of food and very cold drink and missed the performances of Oingo Boingo (who were described as ''alright'' and ''not bad'' by solicited testimony) and veteran Iggy Pop (described as ''dull'' but ''popular'').

I got back in time for the Go Go's, the all female quintet who have changed from a nervous and flakey outfit into almost the perfect pop aggregation. They are now an irresistible cocktail of power and pop perception. They have hooks, that grab tight and don't let go. They sounded fresh and spirited with the slinky stylishness of lead singer Belinda Carlisle, the bubbling enthusiasm of rhythm guitarist Jane Wiedlin and the punchy but bouncy drumwork of Gina Schock on the all important beat.

Songs like the new single 'Our Lips Are Sealed', co-written by Special Terry Hall, 'We Got The Beat' and 'Tonite' sounded like classics and they will be well worth checking out when they come to Britain in October.

As soon as the rousing reception for the Go Go's had died, it was replaced with the chant of ''Specials, Specials'', building up to a crescendo by the time Coventry's finest hit the stage. Bathed in blue light they exploded into 'Concrete Jungle'.

Neville, as always the dervish, Horace, the gentleman, stylishly flinging himself across stage, Jerry, in possession of his cheesiest of grins under his Parisian painter look, complete with goatee and beret, Terry and Roddy always in control, happy just to observe as Linval starts yet another shuffle across the stage to Brad's solid beat.

The band played a Greatest Hits' set interrupted only by Rhoda's 'The Boiler', a tale of rape and sexual degradation, 'Why', Linval's plaintive questioning of fascist ideology and 'Friday Night/Saturday Morning', Terry's painful look at adolescence.

'Rat Race', 'Nite Clubbing', 'Man At C&A', 'International Jet Set' and 'Enjoy Yourself' elicited scenes of joy that paralleled the Royal Wedding and then they struck the winning punch on the encore 'Ghost Town', a triumph of songwriting which topped the best set of the day.

The little girls understand The Police; they had been crushed at the front for some 11 hours and began to pass out as the moment for the three most popular blondes since Harry, Harlowe and Monroe to appear approached.

The lights came up and my eardrum nearly burst as thousands of pubescent voices shrieked as the blond bombers went into the Lolita anthem of 'Don't Stand So Close To Me'. Sting wound up his first ''Woo wee ooooh!'' of the night and his throat seemed to have lost that youthful sparkle but the crowd were more than willing to join in.

But credit where credit is due. This was Stewart Copeland's show. The man was a percussive marvel. He was light of touch, full of surprises and never staid. He was an octopus, always finding the extra to kick the songs up another notch when already at full strength.

Guitarist Andy Summers looked serious for the most part while Sting frequently went to the front of the stage to gyrate and give a few more girls their first orgasm.

They played all the hits like 'Walking On The Moon', the insidious 'De Do Do Do, De Da Da Da', 'Truth Hits Everybody', the brilliant 'Message In A Bottle' and 'Roxanne'.

Of the new songs from the forthcoming 'Ghost In The Machine' album, very little stuck out as being particularly memorable. The single 'Invisible Sun', ''A song about Belfast, but applies to every city in England and Scotland, so what's the difference'', contained a wiry Summers solo but its theme of escape didn't stray beyond the ordinary.

'Shadows In The Rain' had a heavier Jamaican beat with an ethereal synth backing and Sting hollered out a bluesy vocal line in the best Bob Marley tradition. Summers' guitar was superb, producing glistening shards of chords on an atmospheric piece with little substance.

They brought on a horn section for 'When The World Is Running Down' and they sounded great. 'Demolition Man', the song Sting wrote for Grace Jones, was funk riff of no real consequence but it had a nice old fashioned rock soul feel. The other two new numbers 'One World Is Enough For All Of Us', a limp white reggae number, and 'Spirits In The Material World', with a classy trumpet solo, both sounded ordinary.

But as with most things Police, the little girls understood.

(c) Record Mirror by Mike Gardner